Van de jungle tot 25 meter onder water

Het eind van het begin.

Na Penang, en het perfecte hostel “Red Inn” achter me gelaten te hebben vertrok ik naar de Cameron Highlands om schitterende theeplantages te zien, aardbeienfarms en mijn vrienden Bruno en Susan.

 Rond een uurtje of half 12 werd ik opgehaald om in een minivan naar de Cameron Highlands te gaan. Na een ritje van vijf uurtjes kwamen we aan in een totaal ander landschap en klimaat. Normale bomen, alle palmbomen waren verdwenen, en gewoon minstens 10 graden koeler. Ik kon weer even acclimatiseren. In mijn minivan zat ik naast twee gezellige Nederlandse meiden uit Haarlem/Amsterdam waar ik ’s avonds ook mee heb gegeten. Ook kwamen Bruno en Susan buurten en hebben we het op onze “echt aller laatste avond” niet bepaald laat gemaakt, maar het was wederom weer onwijs gezellig!

De volgende dag wilde ik naar de theeplantages en een aardbeienfarm. Om 11 uur kwam ik me bed uitvallen. Mijn eerste echte nacht heerlijk geslapen. Zelfs geen fan of airco nodig. Op eigen initiatief ben ik maar naar de toerist information office gelopen voor een map en informatie. Er waren een paar wandelroutes en er ging een bus naar de theeplantages. Prima, mijn dag was gevuld.

Eerst ging de tocht, op slippers, door een junglegebied op zoek naar de waterval. Het was wel grappig. Ik kwam veel mensen tegen met bergschoenen aan en een professionele uitrusting en ik liep op me slippertjes en me alledaagse kledij. De waterval was mooi. Misschien heb ik al te veel gezien of is mijn instelling dusdanig veranderd dat ik niet meer kan genieten van een mooie waterval.

Na een stukje ren en vlieg werk ben ik naar de busterminal gelopen. In de local bus was ik uiteraard de enige blanke. Het vreemde was dat de versnellingsbak open lag en er geen deur in de bus was. Ok, het is daarom ook een local bus. Opgegeven moment toen ik me kaartjes had gekocht, kwam er een oud mannetje aanwaggelen. Bij de voorruit lag een moersleutel waarmee die in de versnellingsbak ging wroeten. De vonken en de rook kwamen uit de versnellingsbak zetten. Misschien de verkeerde sleutel raadde ik hem aan. En ja hoor, de volgende “sleutel” paste precies, waarmee hij de bus aan de praat kreeg. De man was een echte grappenmaker en kon goed Engels. Eenmaal aangekomen bij de theeplantage werd ik uit de bus gegooid. Vanaf hier moest ik nog een uur de berg oplopen. Na vijf minuten was de moed in me spreekwoordelijke schoenen gezakt en wilde ik de eerste beste auto aanhouden die naar boven ging voor een lift. In de eerste beste auto zat een Nederlands gezinnetje die door Maleisië aan het toeren waren. Onwijs toevallig natuurlijk. De theeplantages waren super mooi en hier heb ik even een tijdje rondgelopen. Op mijn eerste wandeltocht kwam ik een Nederlands stel tegen die zei dat je vanaf daar wel terug kon lopen naar mijn dorpje. Oké, zo gezegd zo gedaan. Na 3,5 uur op slippers door de heuvels/bergen en junglepaadjes gelopen te hebben kwam ik totaal versleten aan bij mijn hostel. Even gegeten en vroeg gaan slapen want de volgende dag ging mijn minivan om 8 uur naar de Perhentian Islands.

De plaatselijke “Schumi” kwam een half uur te laat opdagen, maar na twee minuten in de minivan wist ik al waarom. Met een gemiddelde snelheid van 80 km/h vlogen we door het berglandschap van de Cameron Highlands, en wij door de minivan, op naar de Perhentian Islands. Wat erg mooi moet zijn.

Na een uur ingelopen te hebben op ons schema kwamen we aan bij de pier. Even nog snel me mail gecheckt voordat we met een speedboot naar de eilanden werden gebracht. Na een enerverend tochtje in de speedboot kwam ik aan bij Kecil, het kleinere backpackers eilandje. Ik ging op zoek naar een goedkope leuke accommodatie. Dat blijk je hier niet te hebben. Ik zit in een crappy, niet al te goedkope, blokhut van 2 bij 2 waar je alleen elektriciteit heb van 7 tot 7 in de nacht. Maargoed slapen is voor watjes dus er moet gefeest worden tot diep in de nacht en bijslapen op het strand. Dat was precies hoe de eerste nacht ging. Met een groepje Nederlanders die ik na 15 minuutjes in de zee had ontmoet, hebben we Kings gespeeld en slap geouwehoerd over de verloren WK finale.

Om 7 uur werden we ons bed uitgebrand door de ventilator die tegen die tijd niet meer gevoed werd met stroom. We gingen opzoek naar een andere accommodatie, want hierin zouden we geen extra nacht in overleven. Alle accommodatie was vol of te duur, heerlijk gewoon nog een paar nachten feesten tot we erbij neervallen en te vroeg naar bed, in de morgen dan. Marloes, een van de Nederlandse dames uit de zee, was al aangevallen door een beest die aan haar vinger had geknaagd dus iedereen ging gewapend naar bed.

Ik ben naar de Perhentians gegaan om te gaan duiken en vrijdag was het dan zover. Samen met Stip, oftewel Stéphanie, gingen we het water in. Om 8 uur moesten we er zijn en om half negen vertrokken we. Onze eerste duik ging naar Tokong Laut, de tempel van de zee, super mooie duikstek! Haaien gezien en meer gekleurd koraal dan op Koh Tao. De stroming was wel onwijs sterk dus dat was wel wennen!

De tweede duik ging naar een wrak. Doordat er onwijs stroming stond hebben we een half uur op de zeebodem naar het wrak gezocht, door het slechte zicht, 3 m, konden we gewoon een schip van 80 meter niet vinden. Na een half uur gingen we naar boven en kwamen we erachter dat we op 30 tot 40 meter van ons bootje af waren gedreven. Die heeft ons weer opgehaald en aan de andere kant van het wrak eruit gegooid. Doordat er aan die kant van het wrak een oppervlakte stroming was en een bodemstroming werden we voorbij het wrak gesleurd en hebben we alleen de zeebodem gezien. Best balen en erg spannend zo'n eerste drift duik.

Na vier dagen op de Perhentians te hebben gezeten ben ik terug naar Penang gegaan samen met Anne-Marie en Stip die elke dag weer een planning voor me maken en waar ik dan wel achteraan huppel. Master zoals zij zouden zeggen. Inmiddels had ik mijn Maleisië plannen al voor de tiende keer veranderd, maar je leeft dan ook bij de dag.

In Penang ben ik naar het ziekenhuis gegaan om alle ontstekingen te remmen en de wondjes te helen. Ik had antibiotica gekregen en zalfjes die ik nu een week moet gebruiken. Best sterk spul en moet 40 pillen in 5 dagen wegwerken. Maar als het aan het eind van de week weg is zou dat wel Koning zijn. Nog iets wat ik van AM en Stip heb overgenomen. In Penang hebben we vooral rustig aangedaan en hebben we zelf eten laten bezorgen door Domino’s en hebben we afhaalmaaltijden genuttigd. Prima! Morgen vertrekken zij weer naar Langkawi en blijf ik hier nog even rondhangen en ga ik eind van de week naar Kuala Lumpur.

De laatste weekjes zijn aangebroken en de planning is gevuld, maar die kan elke dag weer veranderen. Wel staat vast dat ik 2 augustus naar Sabah vlieg op Borneo.

Till next time,

Jan

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer