Goodbye Vietnam

Luilekkerland
Nadat iedereen zijn kleding opgehaald had, hebben we weer gebruik gemaakt van onze Open Bus Ticket die ons naar de volgende bestemming zou brengen; Nha Trang. Na een busrit van 18.00 tot 7.00 kwamen we aan in Nha Trang. Nha Trang staat bekend om zijn schitterende stranden. Niets is minder waar. Na even een tukje gedaan te hebben, hebben we ons omgekleed en zijn we naar het strand gegaan.
 Heerlijk! Super weer, lekker briesje en met een zeetemperatuur van 28 graden is het aangenaam om te zwemmen. ’s Avonds hebben we met zijn alle gegeten in een westers restaurant. Ik had een overheerlijke spaghetti bolognese. Even weer op de normale tour en weer met een vork en een lepel eten. Messen kennen ze niet in Vietnam.
Na een dag te zijn bijgekomen in Nha Trang zijn Cara en ik doorgereisd naar Mui Ne wat minder toeristisch is, maar even mooi. Na een geweldige busreis kwamen we midden op de dag aan in Mui Ne. We hebben onszelf verwend door een bungalow te nemen direct aan het strand.
Weer GE-WEL-DIG! ’s Ochtends werd ik wakker, deed ik de deur open en stond ik direct met me voeten in het zand. Aan het strand zit een kiteschool met een Caribische eigenaar. Hij spreekt acht talen waaronder Nederlands. Bij de kiteschool is het allemaal heel relaxt. We lunchen op het strand en voor nog geen 1,50 euro had ik een mojito.
We wilden eigenlijk na 1 dag al vertrekken. Waarom zou je denken? Wat wil je nog meer?
Na een aantal dagen strand willen we weer wat zien. Dus gingen we op pad om onze bus te regelen naar Ho Chi Minh, oftewel Saigon. Helaas zat de bus vol. Nog een dag in dat vervelende ressort aan het strand lunchen en mojito’s drinken.
Na weer een heerlijke busreis met me benen in me nek op een slaapbankje arriveerden we rond half 8 ’s avonds in Ho Chi Minh. Cara was niet lekker dus hebben we even gegeten, WK gekeken en is Cara gaan slapen en heb ik nog ff liggen internetten. Voor de volgende dag hadden we een tour geregeld door de Cu Chi tunnels die tijdens de oorlog met Amerika zijn gegraven door de bewoners van Cu Chi.
Aangekomen bij het tunnelnetwerk, wat 200 km. lang is, hebben we eerst een video gezien. Hoe goed de Vietnamese zijn en dat de Amerikanen alles vernietigden. Daarna hebben we vele ingangen en valkuilen gezien en hebben we zelf ook even door een tunnel kunnen kruipen.
Aan het eind van de middag is Cara bij een museum eruit gesprongen en heb ik Ho Chi Minh verkend. ’s Avonds hebben we gegeten en Neil gezocht die bleek in Ho Chi Minh te zijn. Helaas hebben we hem niet kunnen vinden en zijn we in een taxi, busje en bus gesprongen om in de nacht te reizen naar de grens van Vietnam en Cambodja.
Bij de touroperator leerden we een Vietnamees kennen die in Amerika heeft gewoond en zijn eigen reisorganisatie heeft waar wij de volgende dag mee naar Cambodja zouden gaan. Midden in de nacht kwam Cara erachter dat ze haar paspoort te goed had verborgen en dat die nog onder de matras lag in ons hotel in Ho Chi Minh. Samen met onze Vietnamese vriend hebben we een oplossing gezocht. We konden in zijn floating hotel slapen, hij regelde dat Cara haar paspoort en creditcards weer aankwamen op bestemming en dat onze tickets een dag werden verlengd. Perfect!
Na een hele korte nacht hebben we even bijgeslapen in ons kamertje. ’s Middags zijn we Chau Doc, het plaatsje aan de grens, gaan verkennen en hebben we geluncht op de boot van Steven, onze Vietnamese vriend. Er zaten nog vier andere Vietnamese mannen die blijkbaar nog nooit een gespierde, knappe Nederlandse jongen hadden gezien. We kregen de hele tijd shotjes van hun en na 4 shotjes mochten we aan tafel aanschuiven. We kregen nog meer shotjes en Vietnamees eten. We snapten niks van wat ze zeiden, maar we konden erom lachen. Na te veel shotjes zijn we naar onze kamer gewaggeld en hebben we weer bijgeslapen.
In de avond hebben we Duitsland – Servië gekeken. Duitsland verloor! Van binnen was ik blij maar ik mocht niet juichen haha. Morgen hopelijk naar Cambodja dan. Steven heeft daar nog een aantal appartementen en een partner die voor ons het vervoer door Cambodja kan regelen.
Eind goed al goed.
Arivederci
Lucky

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer