Easyriders got lost



Easyriders got lost



De laatste dag op Bali hebben we uitgeslapen, ontbeten bij
ons vaste restaurant met bruin brood, weer geslapen, tas gepakt en een rondje
gedaan door Ubud. Omdat het die dag echt mega warm was hebben we onze voeten in
een badje gehangen. In het badje zaten visjes die dode huidcellen van je voeten
eten. Toen mijn voeten eruit gingen zaten denk ik alle visjes in het hele bad
vol, want ze vlogen er als piranha’s op af. Daarna hebben we voor de aller
laatste keer gegeten bij het vaste restaurantje, Tut Mak.  Uiteindelijk hebben we onze tassen gepakt en
gingen we met een busje naar het vliegveld.



Na een ritje van twee uurtjes kwamen we aan op het
vliegveld. Bij de balie van Garuda Airlines hebben we onze tickets gehaald en
onze tickets naar Jakarta geregeld wat niet via het internet was gelukt. Na in
5 minuten te zijn ingecheckt kwamen we in de vertrek hal. Dit stelde echt niks
voor, misschien honderd stoeltjes. We gingen een “rondje” lopen. Ergens in een
hoekje stonden een aantal mensen netjes gekleed. Voor 50.000 irp kan je gebruik
maken van de lounge zeiden ze. Na even aarzelen toch maar gedaan. Gratis eten
en drinken en wireless internet. Die 4 euro die we moesten betalen hadden we na
ons eerste rondje eten drinken er al uit!



De vlucht duurde een klein uurtje. We zaten bij de
nooduitgang waardoor we languit konden liggen. Na een goede vlucht waren we
geland op Yogyakarta. Even een taxi geregeld en naar een hostel uit de Lonely
Planet laten brengen. Deze zat al vol en we hadden ook niet geboekt. Tas op je
rug en weer verder zoeken. Natuurlijk vlogen de mannetjes weer als aasgieren op
je af en iedereen had nog wel een plek om te slapen. Na zes keer het doolhof te
zijn uitgelopen zijn, hebben we twee kamer voor 3 euro pp per nacht met onbijt.
Uiteraard geen airco en warm water. How cares.



In de ochtend hebben we gelijk scootertjes geregeld om de
omgeving te verkennen. Zo zijn we de eerste dag 
naar de Prambanan geweest, het grootste hindoecomplex van Indonesië.
Hier kregen we een rondleiding van twee meisjes die toerisme studeerde en als
trainees rondleidingen gaven. Dit was geheel gratis alleen moesten we een
recensie schrijven in hun schriftje. Natuurlijk deden we dit. Het was nog
gezellig ook en zo staken we er nog wat van af.



In de middag zijn we met onze scootertjes naar de Merapi
vulkaan gereden, de vulkaan die in 2006 nog is uitgebarsten. Het was een super
indrukwekkend gezicht. De omgeving rond de vulkaan was nog geheel verwoest en
mensen rondom de vulkaan probeerde het weer langzaam op te bouwen.



Terug naar het hostel begon de pret. Yogyakarta is een soort
Parijs, maar dan zonder verkeersregels en met 1.000.000 mensen op een scooter.
Niemand houd rekening met elkaar. Het is dus een wir was van mensen op
scooters, auto’s en vrachtwagens die daardoorheen bewegen. Eenmaal aangekomen
in Yogya hebben we er nog twee uur over gedaan om ons hostel te vinden. Zo
hebben we wel een goed beeld van de stad gekregen. ’s Avonds hebben we wat
gegeten en zijn we vroeg gaan slapen omdat we de volgende dag de zonsopkomst
wilde zien bij de Borobudur. We wisten nu wel een beetje de weg dachten we..
dit zou dus helemaal goedkomen.



Allemaal de wekker gezet om vier uur. Het zou ongeveer een
uurtje rijden zijn dus dan hebben we wat speling. Na een dramatische nacht te
hebben geslapen hebben we ons snel omgekleed en zijn we onze scooters opgestapt
voor het ritje naar de Borobudur.



Na ongeveer 2x rechts waren we al verdwaald. Na een tijdje
doelloos rond te hebben gereden op zoek naar borden hebben we de weg maar
gevraagd.  De eerste begreep er niets
van. De tweede reed door. Dus toen zelf maar weer op de kaart kijken. Uhm ja..
gewoon verder rijden. Na een half uur begon de moed wel in onze slippers te
zakken. Het was al rond vijf uur en we waren Yogya nog niet eens uit. Toen
eindelijk iemand gevonden die ons de weg wees. Yeah we zaten op de goede weg.
Borden Borobudur. Kon niet missen. Even snel nog getankt en daar gingen we.. op
ons slippertjes, korte broek en shirtje.



Vijf minuten later begon er een soort ijskristal te
ontwikkelen onder me linker neusvleugel. Het was me een partij KOUD!! Niet
normaal. Door de rijwind en doordat de zon nog niet op was was de
gevoelstemperatuur gedaald naar -31. Even gestopt en me badlaken onder me shirt
gedaan die we alvast hadden meegenomen omdat we ’s middags naar het strand
wilde gaan. Dit hielp wel een klein beetje, maar me armen en benen begonnen al
langzaam blauw te worden.



Inmiddels hadden we al meer dan een uur gereden en nog geen
borden van Borobudur. We zouden er toch niet voorbij zijn gereden. En toen het
ergste… sunset on the highway.. Om vier uur opgestaan en dan de zon opzien
komen terwijl je nog op je scooter zit. Dit was wel echt het doem scenario. We
hebben nog wat extra gas gegeven.. misschien hadden we dit niet moeten doen. Na
twee uur te hebben gereden en nog steeds niet het grootste boedistische
bouwwerk ter wereld te hebben gezien werden we een beetje hopeloos. Weer maar
eens vragen. De beste vrouw sprak uiteraard geen Engels. Borobudur begreep ze
wel, maar zij wist ook niet waar het was. Als een local het al niet weet dan
ben je dus echt verdwaald. Wij weer die kaart erbij, maar daar staat 1 rechte
weg naar boven en dan ben je er. De vrouw kwam weer naar ons toe. Ze gebaarde
iets van volg mij. Oke om kwart over zes ’s ochtends weet je het ook allemaal
niet meer. Zij bracht ons bij iemand thuis. Leuk ik heb nog geen trek in
ontbijt. De oma die daar was kon ook geen Engels. Ze wist het wel mooi te
tekenen, maar dat hielp ons ook niet. O ja ze had nog een buurvrouw en haar
dochter studeerde die moest wel Engels kunnen. Heel fijn haar uit haar bed
gehaald en zij kon het ons uitleggen. Hier even rechts dan bij de stoplichten
links. Dan.. dan.. dan.. Uhm ja nee dit word hem ook niet. Toen bood ze aan om
ons erheen te brengen. Zij achterop bij haar moeder op haar brommer en wij
erachteraan. Nou we hebben nog drie kwartier rondgereden en zij is nog een keer
van bestuurder verwisseld voordat we er waren. De scene van Leonardo di Caprio
uit de Titanic dat die net dood gaat en bevroren is.. nou zo voelde ik me toen
ook.



Bij aankomst stond de zon al heerlijk aan de hemel te
schijnen en waren we niet aan het zeuren dat het bloed verzengend heet was. Met
een kop koffie zijn we verder opgewarmd en zijn we het complex gaan verkennen.
Eerlijk gezegd had ik me er meer bij voorgesteld. Het is maar 1 tempel die uit
meerdere lagen bestaat. Ik had het idee dat je het kon vergelijken met de
tempels van Angkor in Cambodja. Na een uurtje foto’s te hebben gemaakt, waren
we kapot, versleten en hadden we honger. Na drie kwartier door een doolhof van
bordjes uitgang de uitgang te hebben gezocht zijn we weer op ons scooters
gesprongen om richting Yogyakarta te rijden. Nu we wel de bordjes konden volgen
waren we om tien uur weer terug in Yogya en een illusie armer. Geen mooie
foto’s van de zonsopkomst bij de Borobudur. Ik denk dat ik meer een
zonsondergang mens ben. Ook bij Angkor What had ik me in de maling laten nemen
en was het bewolkt toen ik al drie uur zat te wachten op de ultieme foto.



Na een geweldig ontbijt bij de Mac zijn we naar het strand
gegaan. De stranden van Java staan niet echt bekend als witte zandstranden met
geweldige uitstraling. Wel heb je in de buurt van Yogyakarta een strand waar de
sultan graag kwam, nou daar moeten we dus zijn. Weer 1,5 uur op de scooter te
hebben gezeten, kwamen we aan bij het strand. Het zag er inderdaad uit als het
plaatje. Alleen alles eromheen leek wel een spookstad. Helemaal niks was er en
een aantal terroristen waren wat ingestorte huisjes verder aan het vernielen.
Snel foto’s gemaakt als bewijs dat we er waren en op naar het volgende strand.
Weer een uur rijden.. Ja we hebben wat kilometers afgelegd. Ook hier was het
uitgestorven alleen werden we niet gezandstraald als bij het vorige strand. Het
nadeel hier was dat we verder van huis waren dus ook voor het donker (rond zes
uur) weer terug moesten. Het was 70 km waar je ongeveer drie uurtjes over doet.
Vanaf het strand naar Yogyakarta was het inderdaad 3 uurtjes alleen zijn we in
Yogyakarta weer een uur verdwaald geweest. We hebben onze sleutels nu in de
boom gehangen en de volgende dag hebben we besloten niet te gaan scooteren. We
hadden Yogyakarta inmiddels wel genoeg verkend.



Voor de statistieken. We hebben ongeveer 500km gereden in
twee dagen, 8x getankt en ongeveer 1.654.389 x getoeterd.



Onze laatste dag in Yogyakarta hebben we geluierd. We wilde
naar de bios en naar een shoppingmall. Op zoek naar de bios waren we uiteraard
eerst de weg kwijt geraakt. Aangekomen bij de shoppingmall hebben we ons maar
tevreden gesteld met een bezoekje aan de Starbucks waar we een taartje hebben
gegeten en een lekker sappie op hebben. Aan een van de medewerkers hadden we
gevraagd waar de bios was. Uhm nou hier op de derde verdieping.  Wij daar heen gegaan. Filmpje uitgezocht en
de tijd doorgebracht in de mall totdat de film begon. ’s Avonds even een hapje
gegeten en nog een rondje gedaan.



De volgende dag moesten we weer vroeg op om met de taxi naar
het vliegveld te gaan. Voor het eerst een leuke taxichauffeur die een heel
verhaal begon. De meeste taxichauffeurs kunnen niet echt goed Engels. De vlucht
duurde een klein uurtje dus we waren zo in Jakarta. Er kwam een man naar ons
toe die zich voordeed als taxichauffeur, maar eigenlijk gewoon een oplichter
was. Hij wilde ons voor 200.000 irp naar ons hotel brengen. Wij wisten niet was
normaal was, maar wel dat dit veel te veel was. Wij de hele tijd nee voor
50.000 en anders zet je ons, maar bij het politiebureau af. Dat wilde hij dus
ook niet dus had hij ons op de snelweg bij een taxi gezet. Uiteindelijk was het
80.000 wat neer komt op ongeveer 7,50.



Onze laatste dag hebben we besteed in luxe. Ons hotel, het
Le Meridien, heeft bijna alle faciliteiten die je je kan wensen. Een fitness
centrum, spa, sauna, stoombad etc. We hebben met zijn drieën een mega kamer en
een badkamer die ongeveer twee keer zo groot is als onze badkamer. We hebben
even gesport, gebabberd en gezwommen. Vanavond even lekker eten en dan morgen
onze heerlijke reis naar huis. Om 11.00 worden we opgehaald, dan is het
ongeveer 6.00 NL tijd. De volgende dag om 9.10 landen we op schiphol. Zal dan
rond 11.00 wel thuis zijn. Een feestreis dus van een kleine 30 uur.



Indonesië is echt een schitterend land. Super gave duiken
gemaakt. Bountyeilanden. Onwijs behulpzame en vriendelijke mensen. Ook samen
met Kevin en Martin heb ik echt een super vakantie gehad. Ik ben weer helemaal
opgeladen om straks een jaar te gaan knallen met mijn studie en werk.



Tot snel in Nederland



Reacties 1

Reno 25-08-2011 18:22

Dag Jan
Ik heb weer veel leesplezier!
Groeten Reno

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer